dar

dar geliyor bu dört duvar etrafımda
sığamıyorum olduğum yere, içim dar

yüzü görünmeyen bir sıkıntı kollarımda
gözleri renksiz, bakışları kör
asık suratım sokaklarda dört nala
umudum bir bakış atar ufuklara

dururum, düşünürüm...

yine de dar gelir şimdi
sıra sıra dizilmiş dağlar karlar içinde
sonu olmayan ovalar dizimin dibinde

sabaha karşı üşür ellerim
kütür kütür yanan bir kuzinedir hayal, özenirim

koralp
22 ekim 2012
22:30
izmir

tek

soğuk bir nehir gibi kendi halinde
gece aktı yalnız yatağıma yine
duvarların can sıkıcı sessizliğinde
susuyorum, söyleyemediğim cümlelerimle

kestirdiğim saçlarımla bir boy aynasında
kendimi izliyorum umarsızca
siyah bir kedi dolanırken kafamda
daha da derinleşiyor sensizlik bakışlarımda

biliyorum ki yarın sabah bu odada
her ne kadar kendi halimde olduğumu sansam da
içimde bir yerlerde çıldırmışçasına
seni arıyor olacağım yabancısı olduğum sokaklarda

oysa sen, çok değil az bir zaman önce
ne de güzel uyurdun, sabaha karşı, puslu gözlerimde
özlemin tarifi sığmıyor artık kelimelere
 
koralp
16 temmuz 2012 - 22:43
izmir

Bir soru

+ Bir sorun mu var?
- Hayır. İyiyim.
+ Emin misin?
- Evet. Yapacak işim var.
+ Peki....

Sıkıntı....

Sıkıntı

Bazen yalnız hisseder insan kendini; onca kalabalığın içinde... Günlük koşuşturma içinde bile bakışlarında hep bir başka manzara... Sen neredesin? Aklın hangi denizlerde...

Yazmamak

Son zamanlarda hiçbir şey yazmadım. Yazmayı seven kişiliğimdem uzaklaşmadım ama aklıma gelenleri yazmaz hale geldim nedense. Sabah işe giderken, oturduğum servis koltuğunda, İzmir Manisa yolunun yeşil manzarasını izlerken aklıma gelen cümleleri bir zahmet edip yazmıyorum; sonra da unutuyorum. Eskiden şiirlerimi kağıda yazardım, ama çoğunlukla yazdıklarımı da kendime yazardım. Yani şiir benim için bir şey ifade ederdi; başkalarının anlamsız bulması olasıydı. Şimdi ise doğrudan kendime saklıyorum sanki. Diğerleri bırakın anlamayı okuma şansı bile bulamıyorlar.

Ara ara heves ediyorum; "geçen gün aklıma gelen şiiri bir yazıp düzenleyeyim, bloga ekleyeyim" diyorum. Anlamadığım bir şekilde hevesim kaçıyor sonra. Bir ihtimal o yazacağım şiiri okuyacak olan kişileri umursamıyorum. Yada artık eskisi gibi başkalarının okumasını istemiyorum. Her ikisinin de olmadığına eminim. Sebebi ne olursa olsun, eskisi gibi yazmıyorum. Eski karalamalarımın çoğu hala duruyor. Yenilerini eklediğim söylenemez ki asıl konumuz da bu.

balkondan sokağı izlerken

dar sokakların ihtiyar insanları

balkon sohbetleri ile geçen bir ömrün son düzlüğünde

umut dolu bakarlar 

yanlarından öylece geçip giden gençlere

tüm o yeni yetmelerin yaşadığı o dar sokakları

yıllardır ayakta tutmuş olmanın gururuyla

sıcak bir ev olsa da akşam

yalnız bir uyku yetmişinde

koyuyordur elbet onca kalabalıktan sonra

yol boyu hayatın izleri

yavaş adımlarında gülümseyerek izlersin anılarını

belki de sonuncusu olarak

yıllardır atılan kahkahaların

saat geri sarmaya devam ediyor hala...

koralp

22 ocak 2012

14:49

karşıyaka-izmir

"E İle Diyalog" Karakterleri Üzerine

Nazik bir dille ve yazılmış olan diyalog içindeki karakterler öyle çok da büyütülecek kişiler değil. Birisi ne istediğini bilmeyen bir kadın, diğeri de triplerde öküz bir adam. Bu kadar açıkçası. Altı üstü bir aşk mı bir meşk mi ne yapacaklarsa yapmak için binbir şekle girmenin şekli a örneği. Gerek evlerde gerek sokaklarda gerekse televizyon dizilerinde yığınla mevcuttur efendim.